Postanowienie TK z dnia 17 maja 2012, sygn. Ts 342/11

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 7 grudnia 2011 r. skarżący zarzucił art. 417 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) sprzeczność z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona na podstawie następującego stanu faktycznego i prawnego. W wyroku z 14 października 2005 r. (sygn. akt II K 699/05) Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku – II Wydział Karny uznał skarżącego za winnego popełnienia przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. i skazał go m.in. na karę 2 lat pozbawienia wolności. 25 października 2005 r. skarżący złożył do sądu, który wydał powyższy wyrok, wniosek o zaliczenie na poczet orzeczonej kary okresu niesłusznego tymczasowego aresztowania w sprawie o sygnaturze akt II K 32/01 Sądu Okręgowego w Słupsku oraz o sygnaturze akt III K 141/98 Sądu Okręgowego w Bydgoszczy. Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku – II Wydział Karny w postanowieniu z 6 grudnia 2005 r. (sygn. akt II K 699/05) nie uwzględnił wniosku skarżącego, stwierdziwszy w uzasadnieniu, że sprawy, w których zastosowano tymczasowe aresztowanie, nie toczyły się równocześnie z postępowaniem zakończonym orzeczeniem skazującym. Ponowny wniosek o zaliczenie okresu tymczasowego aresztowania na poczet orzeczonej kary skarżący złożył 16 kwietnia 2007 r. Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku – II Wydział Karny postanowieniem z 20 czerwca 2007 r. (sygn. akt II K 699/05) ponownie odmówił zaliczenia na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okresu tymczasowego aresztowania, ze względu na niespełnienie wynikającego z zaskarżonego przepisu wymogu równoczesności prowadzenia postępowań zakończonych wyrokiem skazującym i tych, w ramach których zastosowano środek zapobiegawczy, jakim jest tymczasowe aresztowanie. Po rozpatrzeniu zażalenia złożonego na powyższe postanowienie Sąd Okręgowy w Gdańsku – XIII Wydział Karny w postanowieniu z 25 września 2007