Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 3 listopada 2015 r.
|
| Sygn. akt Ts 344/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 3 grudnia 2014 r. J.P. (dalej: skarżąca) zakwestionowała
zgodność art. 49 § 1 i 2 w zw. z art. 306 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 325a § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania
karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 77 ust. 2 i art. 78
Konstytucji.
Skargę sformułowano na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy. W toku procesu pracowniczego świadek złożył zeznania,
które w przekonaniu skarżącej były fałszywe. W związku z powyższym skarżąca skierowała do prokuratury zawiadomienie o popełnieniu
przestępstwa składania fałszywych zeznań. Postanowieniem z 21 listopada 2013 r. (sygn. akt I Ds. 1998/13) prokurator Prokuratury
Rejonowej w Chorzowie odmówił wszczęcia śledztwa, nie dopatrzywszy się w zachowaniu świadka znamion przestępstwa. Na powyższe
orzeczenie skarżąca wniosła zażalenie do Sądu Rejonowego w Chorzowie, który postanowieniem z 3 kwietnia 2014 r. (sygn. akt
II Kp 445/13) pozostawił je bez rozpoznania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd ten stwierdził, że skarżąca nie jest osobą
uprawnioną do złożenia zażalenia, ponieważ nie jest ani pokrzywdzoną w rozumieniu art. 49 § 1 k.p.k., ani osobą uprawnioną
do wniesienia zażalenia w świetle art. 306 § 1 k.p.k. W ocenie sądu zachowanie, które zdaniem skarżącej realizuje znamiona
typu czynu zabronionego określonego w art. 233 k.k., nie skutkowało „jakimkolwiek naruszeniem dóbr prawnych” skarżącej. Po
rozpoznaniu środka odwoławczego złożonego od orzeczenia sądu I instancji Sąd Rejonowy w Chorzowie utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie
w mocy postanowieniem z 18 czerwca 2014 r. (sygn. akt II Kp 445/13).
Z wydaniem wskazanych orzeczeń skarżąca wiąże naruszenie: prawa do sądu, prawa do dochodzenia na drodze sądowej naruszonych
wolności i praw oraz prawa