Postanowienie TK z dnia 10 czerwca 2015, sygn. Ts 345/14

1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 3 grudnia 2014 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność: po pierwsze, art. 84 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim dopuszcza odmowę sporządzenia i wniesienia wniosku o wznowienie postępowania karnego przez obrońcę wyznaczonego z urzędu dla skazanego składającego wniosek o wznowienie postępowania w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, z art. 45 ust. 1 Konstytucji; po drugie, art. 545 § 2 k.p.k. w zakresie, w jakim przewiduje przymus adwokacki w sprawie o wznowienie postępowania karnego w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, z art. 2 oraz art. 45 ust. 1 w zw. z art. 190 ust. 4 Konstytucji.

2. Postanowieniem z 10 czerwca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W pierwszej kolejności Trybunał zwrócił uwagę na to, że pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braków formalnych określonych w zarządzeniu sędziego TK z 26 stycznia 2015 r., gdyż wskazał błędną datę doręczenia skarżącemu postanowienia Sądu Najwyższego z 20 sierpnia 2014 r., tj. 16 maja 2014 r. Ponadto Trybunał stwierdził, że analizowana skarga konstytucyjna została wniesiona po upływie trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej. Jak ustalił Trybunał, postanowienie Sądu Najwyższego z 20 sierpnia 2014 r. (sygn. akt IV KZ 52/14) zostało doręczone skarżącemu 25 sierpnia 2014 r. Skarga konstytucyjna została zaś wniesiona 3 grudnia 2014 r. (data nadania), a więc po przekroczeniu terminu do jej wniesienia, który mijał 26 listopada 2014 r. Trybunał wskazał także, że analizowana skarga konstytucyjna nie została sporządzona przez uprawnionego adwokata lub radcę prawnego. Ponadto Trybunał stwierdził, że zarzuty naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji przez art. 84 § 3 k.p.k. oraz art. 45 ust. 1 w zw. z art. 190 ust. 4 Konstytucji przez art.