Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 2 lipca 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 346/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 6 listopada 2008 r. skarżący zakwestionował zgodność art. 15
ust. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153,
poz. 1227; dalej: ustawa o emeryturach i rentach z FUS) z art. 2, art. 21 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 67 ust.
1 i 2 Konstytucji.
Decyzją z 18 sierpnia 2005 r. (znak KPU-1000025346188-2004) Zakład Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w Gdańsku ustalił skarżącemu
wysokość kapitału początkowego z zastosowaniem wskaźnika wysokości podstawy wymiaru (WWPW) w wysokości 250%. Odwołanie złożone
od powyższej decyzji zostało oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego – Sądu Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z 12 września 2007
r. (sygn. akt VIII U 6580/07). Sąd Apelacyjny – III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku oddalił apelację wniesioną
od powyższego rozstrzygnięcia wyrokiem z 8 lipca 2008 r. (sygn. akt III AUa 1840/07). Wyrok ten został zaskarżony skargą kasacyjną.
Z wydaniem wskazanych powyżej rozstrzygnięć skarżący wiąże naruszenie: zasady demokratycznego państwa prawnego, zasady zaufania
obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa, zasady równości wobec prawa, a także praw wynikających z art. 67 ust.
1 i 2 Konstytucji. Naruszenie zasady równości upatruje skarżący w fakcie nieuzasadnionej dyskryminacji – przy naliczeniu kapitału
początkowego – osób opłacających do roku 1998 r. składki na ubezpieczenie społeczne od płacy powyżej 250% przeciętnego wynagrodzenia.
Ograniczenie prawa do zabezpieczenia społecznego stanowi – zdaniem skarżącego – konsekwencję ustawowego zaniżenia kapitału
początkowego, a także skutek naruszenia „obowiązku utrzymywania systemu zabezpieczenia społecznego na zadawalającym poziomie,
równym co najmniej poziomowi niezbędnemu dla ratyfikowania Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy (nr 102), dotyczącej
minimalnych norm zabezpieczenia społecznego”. Skarżący z wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia wiąże ponadto naruszenie