Postanowienie TK z dnia 18 października 2011, sygn. Ts 347/10

W sporządzonej przez radcę prawnego skardze konstytucyjnej Barbary Ł. (dalej: skarżąca), wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 21 grudnia 2010 r. (data nadania), zarzucono niezgodność: (1) art. 13, art. 365 i art. 366 oraz art. 523 w związku z art. 398 i art. 510 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z Konstytucją; (2) art. 3989 k.p.c. z art. 3981 i art. 3982 k.p.c. oraz art. 45 Konstytucji.

W uzasadnieniu skargi zacytowano treść art. 64 Konstytucji, a następnie podniesiono, że jej wniesienie „jest związane z koniecznością interwencji Trybunału Konstytucyjnego w związku z ciągłymi zmianami w ustawodawstwie, przykładem może być zmiana przepisów Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego – vide ustawa z 22 lipca 2010 r. (…). Dalej wynika to również z ewolucji stanowiska Sądu Najwyższego z jednej strony, z drugiej strony niedostosowaniem się sądownictwa do zmian przepisów prawnych wynikających z transformacji ustrojowej, to samo dotyczy też stanowiska doktryny prawniczej. Ostrożność prawna, zaufanie do Trybunału Konstytucyjnego, dobrze rozumiana elegancja i ekonomika procesowa wymaga li tylko stwierdzenia i podkreślenia, że został naruszony art. 45 Konstytucji RP o prawie do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy. Dotychczasowe orzeczenia sądów i dokonywana przez nie wykładnia prawa, tak jak w przypadku skarżącej stoi wyraźnie w sprzeczności z art. 45 ust. 1 i 77 ust. 2 Konstytucji RP. (…) Postanowienie Sądu Najwyższego z 7 lipca 2010 r., o sygnaturze akt: II CSK 18/10 w przedmiocie odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i poprzedzające je postanowienia sądowe naruszyły przysługujące skarżącej konstytucyjne prawa zagwarantowane w art. 45 ust. 1 i 77 ust. 2 Konstytucji RP. (…) Ochrona własności i praw nabytych (zasiedzenie) określona w art. 64 Konstytucji RP stoi w