W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 23 października 2015 r. M.P. (dalej: skarżący) wystąpił o
zbadanie zgodności § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie
oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013.461, ze zm.; dalej:
rozporządzenie) w zw. z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz.U.2015.615, ze zm.; dalej: prawo
o adwokaturze) w zw. z art. 109 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.2014.101,
ze zm.; dalej: kpc) z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 92 ust. 1 i art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3
w zw. z art. 92 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona tle następującego stanu faktycznego. Wyrokiem z lipca 2014 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił
wniosek skarżącego w przedmiocie przyznania zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wniosek podlegał oddaleniu,
gdyż skarżący nie złożył oświadczenia, że koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Postanowieniem z lipca 2014
r. Sąd Apelacyjny w W. oddalił zażalenie na postanowienie sądu I instancji. W uzasadnieniu sąd stwierdził, że skarżący nie złożył
wymaganego prawem oświadczenia ani nie doprowadził – w toczącym się postępowaniu wpadkowym – do sprostowania protokołu rozprawy
i dlatego należało uznać, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku o przyznanie zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej
z urzędu.
Uzasadniając zarzuty niekonstytucyjności kwestionowanych przepisów skarżący wskazał, że naruszonymi w jego sprawie prawami
podmiotowymi są prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) oraz prawo do wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu
(art. 64 ust. 1 Konstytucji). Określając sposób naruszenia tych praw podmiotowych, skarżący stwierdził, że brak wytycznych
do wydania rozporządzenia skutkował niekonstytucyjną ingerencją w prawo