Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 stycznia 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 349/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 12 listopada 2008 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności § 298 i § 301 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 27 sierpnia 2007 r. – Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury
(Dz. U. Nr 169, poz. 1189; dalej: Regulamin urzędowania prokuratury albo Regulamin) z art. 31 ust. 3, art. 45 ust. 1, art.
77 ust. 2, art. 78 oraz art. 91 ust. 2 Konstytucji.
Postanowieniem z 29 marca 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej przede wszystkim
ze względu na brak ostatecznego orzeczenia w sprawie skarżącego, a także z powodu objęcia zaskarżeniem przepisów, które nie
były podstawą działania organów w niniejszej sprawie, jak również powołanie w części oczywiście bezzasadnych, a w części niedopuszczalnych
wzorców kontroli.
W zażaleniu z 13 kwietnia 2010 r. skarżący zarzucił: błędne uznanie, że w sprawie brak jest ostatecznego rozstrzygnięcia;
błędną ocenę, że skarżący mógł wnieść nieistniejące środki zaskarżenia, a także „zignorowanie okoliczności, że podstawą wniosku
o ściganie karne był wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka” oraz „brak odniesienia się do wskazanych w skardze konstytucyjnej
szeregu norm konstytucyjnych”.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w zażaleniu nie podważają ustaleń dokonanych w zakwestionowanym
postanowieniu i w ocenie Trybunału nie zasługują na uwzględnienie.
Zdaniem skarżącego, „możliwość wydania takiego swoistego orzeczenia [pisma prokuratora okręgowego w Koszalinie z 3 września
2009 r., nr I Dsn 13/08/K-n] wynika z treści Regulaminu stanowiącego podstawę praw i obowiązków skarżącego”. W ocenie skarżącego,
pismo prokuratora jest innym ostatecznym rozstrzygnięciem w rozumieniu art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale
Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), gdyż w pojęciu tym „mieści się forma »pisma« jako