Postanowienie TK z dnia 29 czerwca 2005, sygn. Ts 35/05
Sygnatura
Ts 35/05
Data orzeczenia
Sąd
Trybunał Konstytucyjny, Warszawa (TK)
Rodzaj
Postanowienie
Teza
Istotą sprawy było ustalenie, czy przepis regulujący proceduralny tryb ponownego obliczania emerytury (art. 14 ust. 4) mógł być przedmiotem skargi konstytucyjnej, co Trybunał rozstrzygnął negatywnie, odmawiając nadania biegu skardze w tym zakresie, gdyż nie był on podstawą merytoryczną zaskarżonych decyzji.
Istota
Paweł Kaczmarek złożył skargę konstytucyjną, zarzucając niezgodność z Konstytucją przepisów ustawy emerytalnej, które poprzez zmianę terminologii (zastąpienie terminu 'pracował' terminem 'był zatrudniony') uniemożliwiły mu zaliczenie okresu prowadzenia działalności gospodarczej do wysługi emerytalnej. Organ rentowy…
📖jeszcze 95 słów
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
postanawia: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w zakresie art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 8 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin oraz ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 122, poz. 1313).
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 27 lutego 2005 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie,
iż art. 2 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 8 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych
oraz ich rodzin oraz ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej,
Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 122, poz. 1313) jest niezgodny z art. 2, art. 32
oraz art. 67 ust. 1 Konstytucji.
Wskazane powyżej przepisy poprzez zmianę terminologii: zwrot „pracował” zastąpiono terminem „był zatrudniony”, doprowadziły,
w ocenie skarżącego, do naruszenia m.in.: wyrażonej w art. 32 Konstytucji zasady równości. Uzasadniając powyższą tezę, skarżący
wskazuje, iż jest dyskryminowany, jako podmiot prowadzący przez pewien czas działalność gospodarczą i odprowadzający z tego
tytułu składki na ubezpieczenie społeczne – którego to okresu pracy nie uwzględnia się na mocy kwestionowanej regulacji przy
ustalaniu wymiaru emerytury – w porównaniu z innymi obywatelami, np. tymi, którzy opłacali składki na ubezpieczenie po 31
grudnia 1998 r., a którym to okres opłacania składek zalicza się do wysługi emerytalnej. Skarżący powołuje się ponadto na
naruszenie zasady niedziałania prawa wstecz, poprzez pozbawienie go praw słusznie nabytych – na gruncie poprzedniego stanu
prawnego przy ustaleniu wysokości emerytury brano pod uwagę okres każdej pracy zarobkowej. Ponadto zastosowanie zaskarżonego
przepisu doprowadziło, zdaniem skarżącego, do naruszenia prawa do zabezpieczenia społecznego po osiągnięciu wieku emerytalnego
i do uzyskania pełnej emerytury z tytułu wykonywanej własnej działalności gospodarczej i opłacania składek na ubezpieczenie
społeczne.
Działając w oparciu o zaskarżony przepis, Zakład Emerytalno – Rentowy MSWiA decyzją z 2 lipca 2001 r. (nr W00 – 777/PO) odmówił
skarżącemu naliczenia emerytury w wymiarze 75% podstawy wymiaru w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wyrokiem
z 13
📖jeszcze 948 słów
Przeczytaj pełną treść uzasadnienia
Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji QuickMap.