Postanowienie TK z dnia 14 czerwca 2006, sygn. Ts 35/06

W skardze konstytucyjnej z 4 lutego 2006 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 156 § 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) z art. 31 ust. 3, art. 41 ust. 2, art. 42 ust. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że zaskarżony przepis art. 156 § 5 k.p.k., w zakresie, w jakim nie zawiera w swej treści jakichkolwiek uregulowań gwarantujących podejrzanemu tymczasowo aresztowanemu oraz jego obrońcy dostępu do akt postępowania przygotowawczego jest niezgodny z prawem do sądu. Ogranicza prawo skarżącego do ukształtowania procedury w sposób zapewniający jej sprawiedliwość w stopniu, który nie jest konieczny w demokratycznym państwie prawnym. Przepis ten jest ponadto niezgodny z prawem do obrony, o którym mowa w art. 42 ust. 2 Konstytucji w zakresie, w jakim nie umożliwia tymczasowo aresztowanemu oraz jego obrońcy dostępu do akt sprawy w zakresie niezbędnym dla oceny legalności pozbawienia podejrzanego wolności.

Postanowieniem z 14 czerwca 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Za zasadniczy powód niedopuszczalności nadania biegu skardze konstytucyjnej Trybunał uznał fakt, że wskazana przez skarżącego decyzja procesowa nie może być uznana za ostateczne orzeczenie o wolnościach i prawach, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji. Trybunał przywołał powtarzane wielokrotnie stanowisko, że „istotą skargi konstytucyjnej jest jej nadzwyczajny i subsydiarny charakter”. Oznacza to dopuszczenie skargi dopiero w momencie, „gdy skarżący nie dysponuje już żadną proceduralną możliwością uruchomienia dalszego postępowania przed sądem bądź organem administracji publicznej w swojej sprawie”. Tak więc orzeczenie nie jest tak długo ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, jak długo toczy się postępowanie w ramach którego orzeczenie to może zostać zmienione lub uchylone.

Trybunał, powołując