Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 marca 2008 r.
|
| Sygn. akt Ts 35/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z dnia 14 lutego 2007 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca
1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm.; dalej: p.r.d.) z art. 31 ust. 2, art. 32 ust. 1
oraz art. 42 ust. 2 Konstytucji; a także art. 65 § 2 oraz art. 97 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U.
Nr 12, poz. 114, ze zm.; dalej: k.w.) z art. 31 ust. 2 i 3, art. 32 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 Konstytucji.
Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że zaskarżone przepisy nakładają na właściciela pojazdu bezwzględny obowiązek
wskazania na żądanie uprawnionego organu osoby, której powierzył pojazd do kierowania w oznaczonym czasie, nawet wówczas,
gdy właściciel ten jest osobą podejrzaną o popełnienie w tym czasie wykroczenia przy użyciu tego pojazdu i jako podejrzany
korzysta z prawa odmowy składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania. Podkreślił, że sytuacja, w której mając postawiony zarzut
popełnienia wykroczenia, nie przyznał się do winy oraz odmówił złożenia wyjaśnień, a następnie, będąc przesłuchanym w charakterze
świadka, skorzystał z prawa do odmowy złożenia zeznań, aby nie wskazywać samego siebie ani nie kłamać, spowodowała postawienie
mu zarzutu popełnienia wykroczenia z art. 97 k.w. w zw. z art. 78 ust. 4 p.r.d. i pociągnięcie go do odpowiedzialności. Kwestionowane
w skardze przepisy naruszają zatem, zdaniem skarżącego, prawo skarżącego do obrony, ograniczają bowiem możliwość skorzystania
z prawa do milczenia i w sytuacji, gdy skarżący jest osobą, która prowadziła pojazd, zmuszają do samooskarżenia.
Postanowieniem z 11 września 2007 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał
wskazał, że zakres zaskarżonych przepisów nie pozostaje w istocie w związku ze