Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 maja 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 350/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 14 grudnia 2011 r. Czesław S. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 7 ust. 1 i 2 w związku
z art. 2 oraz art. 4 ust. 1 Konwencji między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Rządem Związku Socjalistycznych Republik
Radzieckich w sprawie uregulowania obywatelstwa osób o podwójnym obywatelstwie, podpisanej w Warszawie dnia 21 stycznia 1958
r. (Dz. U. Nr 32, poz. 143; dalej: konwencja), z art. 34 ust. 2 w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji.
Skarżący zarzuca, że zakwestionowane przepisy „dopuszczają utratę obywatelstwa polskiego przez dziecko polskich rodziców bez
wyrażenia w tym zakresie woli osoby zainteresowanej, w przedmiotowej sprawie – skarżącego”. W skardze szeroko odniósł się
również do konwencji i nieobowiązującej już ustawy z dnia 8 stycznia 1951 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. Nr 4, poz. 25),
jak również wadliwego – jego zdaniem – przyjęcia konwencji do porządku prawnego PRL.
Postanowieniem z 3 stycznia 2013 r. (doręczonym pełnomocnikowi 10 stycznia 2013 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania
dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu orzeczenia Trybunał wskazał, że skarżący zrezygnował z poddania kontroli
decyzji Wojewody Mazowieckiego z 24 listopada 2005 r. (znak: WSO.I.AB.5022/1969/05), uruchomił natomiast nadzwyczajne postępowanie
przed Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz sądami administracyjnymi. Wobec powyższego – ze względu na differentia specifica postępowania nadzwyczajnego (stwierdzenia nieważności decyzji) – należało uznać, że zakwestionowane w skardze przepisy nie
były podstawą ostatecznego orzeczenia o wolnościach lub prawach skarżącego, a w konsekwencji – odmówić nadania skardze konstytucyjnej
dalszego biegu.
W zażaleniu z 17 stycznia 2013 r. skarżący zaskarżył postanowienie Trybunału w całości, wniósł o jego uwzględnienie i skierowanie
sprawy do rozpoznania na rozprawie. Zarzucił błędy w istotnych ustaleniach faktycznych oraz niewłaściwą wykładnię art. 79
ust. 1 Konstytucji. Zdaniem skarżącego zakwestionowane w skardze