Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 1 października 2015 r.
|
| Sygn. akt Ts 350/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 13 grudnia 2014 r. (data nadania), K.I. (dalej: skarżący)
zakwestionował zgodność art. 218 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555,
ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim nie określa jednoznacznie przesłanek żądania danych, o których mowa w art. 180c
i art. 180 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014 r. poz. 243, ze zm.; dalej: prawo telekomunikacyjne),
z art. 2, art. 47, art. 49, art. 31 ust. 3 Konstytucji, art. 8 ust. 1 i 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych
wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem
nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.) oraz art. 7, art. 8 ust. 1 i 2, art. 52 ust. 1 i 2 Karty praw podstawowych
Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE C 303 z 14.12.2007, s. 1).
Postanowieniem z 5 maja 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał zwrócił
uwagę, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi wskazanych w zarządzeniu sędziego Trybunału. Sędzia TK wezwał pełnomocnika
skarżącego m.in. do dokładnego określenia, w jaki sposób zaskarżony przepis art. 218 § 1 k.p.k. naruszył konstytucyjne prawa
i wolności wywodzone z art. 2, art. 47, art. 49 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji. W odpowiedzi na zarządzenie sędziego TK pełnomocnik
ograniczył się jedynie do wskazania, że „analogiczne określenie naruszenia konstytucyjnych praw i wolności zostało zawarte
w wyroku z 20 listopada 2012 r. Trybunału Konstytucyjnego”. Trybunał uznał to za niedopuszczalne ustosunkowanie się pełnomocnika
do stwierdzonego braku formalnego. Jednocześnie Trybunał zasadnie przypomniał, że