Postanowienie TK z dnia 16 lipca 2009, sygn. Ts 352/08

W skardze konstytucyjnej z 18 listopada 2008 r. zakwestionowana została zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 4798a § 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.). Skarżąca stoi na stanowisku, że przewidziany w kwestionowanej regulacji rygor odrzucania pism składanych przez profesjonalnego pełnomocnika, nienależycie opłaconych bez wzywania do uiszczenia opłaty, narusza konstytucyjne prawa do sądu oraz do zaskarżania orzeczeń zapadłych w pierwszej instancji.

Skarga konstytucyjna została skierowana w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy.

Postanowieniem z 28 lutego 2008 r. (sygn. akt VIII GNc 10198/07) Sąd Rejonowy w Warszawie odrzucił sprzeciw skarżącej od nakazu zapłaty tego sądu z uwagi na nienależyte wykazanie umocowania. Postanowienie to zostało zaskarżone zażaleniem, które Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił postanowieniem z 30 lipca 2008 r. (sygn. akt XXIII Gz 512/08).

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Odnosząc się do skargi, Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że nie może być jej nadany dalszy bieg, albowiem merytoryczne rozpatrzenie sformułowanych zarzutów jest zbędne.

Kwestionowane