Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 25 lutego 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 352/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 października 2015 r. (data nadania) T.P. (dalej: skarżący)
wniósł o stwierdzenie, że art. 96 § 3 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2015 r. poz. 1094, ze zm.;
dalej: k.w.) w związku z art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137,
ze zm.; dalej: prawo o ruchu drogowym) w zakresie, w jakim „kryminalizowane (penalizowane) jest niewskazanie przez właściciela
lub posiadacza pojazdu na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie,
także w sytuacji gdy: a) właściciel lub posiadacz pojazdu z przyczyn obiektywnych nie jest w stanie wskazać, kto kierował
pojazdem, zwłaszcza w związku z brakiem norm prawnych nakazujących prowadzenie ewidencji, kto w danym dniu i czasie użytkował
pojazd, i okoliczności tej nie jest w stanie ustalić, nawet na podstawie zdjęcia, które z zasady nie jest załączane; b) wywiązanie
się z obowiązku nałożonego przez ustawodawcę oznacza poświęcenie przez wskazującego ważnego dla jego sumienia bądź religii
dobra prawnego w sposób, który nie pozwala takiej osobie zachować się przyzwoicie, i w sposób wewnętrznie spójny, tj. wywiązać
się z obowiązku prawnego w sposób, zgodny z prawem bez poświęcania zwłaszcza życia rodzinnego, ewentualnie bez wskazywania
osób oczywiście niewinnych, z uwagi, iż mogły prowadzić pojazd, a właściciel lub posiadacz pojazdu tej okoliczności z powodów
obiektywnych nie pamięta, bądź wymaga celowego lub pośredniego wprowadzenia w błąd organów państwa, więc nielojalnego zachowania
się wobec państwa, z którym jednostka głęboko się utożsamia, co stanowi akceptację normatywną dla kłamstwa w sferze wymiaru
sprawiedliwości”, są niezgodne z art. 42 ust. 1, art. 42 ust. 2 i 3 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji i w związku z art.
6 ust. 1 i 2 Konwencji