Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 stycznia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 353/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 października 2015 r. W.D. (dalej: skarżąca) wystąpiła
o zbadanie zgodności art. 162 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101,
ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 45 ust. 1, art. 78 i art. 176 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 Konwencji
o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61,
poz. 284, ze zm.).
Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego. Wyrokiem z czerwca 2013 r. Sąd Okręgowy w W.
częściowo uwzględnił powództwo przeciwko skarżącej, uznając zawartą przez nią umowę za bezskuteczną. W wyroku ze stycznia
2014 r. Sąd Apelacyjny w W. oddalił apelację od powyższego rozstrzygnięcia. Następnie skarżąca wniosła skargę kasacyjną, która
została oddalona wyrokiem Sądu Najwyższego z kwietnia 2015 r., doręczonym skarżącej 27 lipca 2015 r.
Skarżąca wskazała w skardze konstytucyjnej, że w trakcie postępowania apelacyjnego sąd rozpatrujący jej sprawę oparł się m.in.
na opinii biegłego, którą otrzymała ona dopiero po zamknięciu rozprawy, nie miała więc możliwości ustosunkowania się do jej
treści. Podkreśliła ponadto, że rozpoznając jej skargę kasacyjną, Sąd Najwyższy powołał się na zakwestionowany przepis, stwierdzając,
iż skarżąca nie może powoływać się na uchybienia związane z dopuszczeniem opinii biegłego jako dowodu w sprawie, skoro nie
zgłosiła odpowiedniego zastrzeżenia do protokołu ani nie skorzystała z innych możliwości proceduralnych (np. zgłoszenia wniosku
o otwarcie zamkniętej rozprawy i odroczenie jej celem zapoznania się z tą opinią). Zdaniem skarżącej Sąd Najwyższy niesłusznie
nie wziął pod uwagę okoliczności, w jakich nastąpiło dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, w szczególności tego, że pełnomocnik
skarżącej została zapewniona o tym, iż otrzyma opinię