Postanowienie TK z dnia 26 stycznia 2016, sygn. Ts 354/15

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 października 2015 r. (data nadania) A.D. (dalej: skarżąca) wystąpiła o zbadanie zgodności art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2015 r. poz. 233, ze zm.; dalej: prawo upadłościowe) z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji.

Skargę konstytucyjną sformułowano w związku z następującą sprawą. Dnia 15 kwietnia 2015 r. skarżąca złożyła do Sądu Rejonowego w Ł. (dalej: Sąd Rejonowy w Ł.) wniosek o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację jej majątku. Postanowieniem z maja 2015 r. sąd ten oddalił wniosek skarżącej. Ustalił on, że co prawda wniosek został złożony w terminie, jednak majątek skarżącej nie wystarcza na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego, które wyniosą co najmniej 20 000 zł. Skarżąca złożyła zażalenie na to postanowienie wraz z wnioskiem o zwolnienie jej od ponoszenia kosztów sądowych, w którym wykazała, że choć w dniu składania wniosku o ogłoszenie upadłości jej majątek stanowiła jedynie kwota 4000 zł, to dzięki temu, że 11 maja 2015 r. otrzymała darowiznę w wysokości 17 000 zł, jej majątek zwiększył się do sumy 21 000 zł. Postanowieniem z czerwca 2015 r. Sąd Rejonowy w Ł. oddalił wniosek skarżącej o zwolnienie jej od ponoszenia kosztów sądowych, stwierdziwszy, że skarżąca na tym etapie postępowania była w stanie unieść ciężar kosztów sądowych wynoszących 200 zł (opłata od zażalenia). Natomiast postanowieniem z sierpnia 2015 r., doręczonym skarżącej 11 września 2015 r., Sąd Okręgowy w Ł. oddalił zażalenie. Uznał on, że „majątek w postaci środków pieniężnych w kwocie 21 000 zł również nie jest wystarczający na zaspokojenie kosztów (…) postępowania” upadłościowego. Dodał też, że „majątek ten z pewnością nie jest wystarczający na chociażby częściowe zaspokojenie wierzycieli dłużniczki”.

Według skarżącej art. 13 ust. 1 prawa upadłościowego w zakresie, w jakim dotyczy