Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 lipca 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 355/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 21 listopada 2008 r. Joanna R. (dalej: skarżąca) zakwestionowała
zgodność z art. 45 ust. 1 i art. 77 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji, po pierwsze, art. 4248 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie,
w jakim nakazuje odrzucenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem ostatecznego orzeczenia w sytuacji, gdy nie spełnia
ona przesłanek określonych w art. 4245 § 1, po drugie, art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., rozumianego w ten sposób, że nakłada na podmiot wnoszący skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem ostatecznego
orzeczenia obowiązek udowodnienia, z przywołaniem odpowiednich przepisów, iż nie istnieją środki prawne, za pomocą których
możliwe jest uchylenie bądź zmiana prawomocnego orzeczenia. Skarżąca domagała się także kontroli obu zaskarżonych przepisów
z art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.,
zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.).
Powyższe zarzuty skarżąca sformułowała w związku z odrzuceniem jej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia postanowieniem Sądu Najwyższego z 27 czerwca 2008 r. (sygn. akt II CNP 58/08), które zostało doręczone skarżącej
21 sierpnia 2008 r. Skarga dotyczyła wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 8 marca 2006 r. (sygn. akt I ACa 1018/05).
Postanowieniem z 15 września 2010 r. Trybunał odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Jako podstawę odmowy
powołał przede wszystkim brak prawidłowego wskazania zaskarżonej normy, a zatem naruszenie obowiązku wynikającego z art. 47
ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1