Postanowienie TK z dnia 24 kwietnia 2015, sygn. Ts 355/14

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 17 grudnia 2014 r. (data nadania) M.Ch. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2014 r. poz. 635, ze zm.; dalej: prawo o adwokaturze) oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 2002 r.) z art. 2, art. 20, art. 22, art. 31, art. 42 ust. 2 i art. 92 ust. 2 Konstytucji.

Postanowieniem z 24 kwietnia 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania wniesionej skardze dalszego biegu, uznawszy – zgodnie z art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) – sformułowane w niej zarzuty za oczywiście bezzasadne. Jak ustalił Trybunał, zarzuty skarżącego sprowadzają się bowiem do zakwestionowania regulacji określających maksymalną wysokość opłat za czynności adwokackie przed organami wymiaru sprawiedliwości. Skarżący powinien natomiast zaskarżyć przepisy określające konkretne stawki minimalne ustanowione w rozporządzeniu z 2002 r. Jak przy tym zaznaczył, sam skarżący skupia uwagę właśnie na tym, że (konkretne) stawki minimalne są „rażąco niskie i mają niewiele wspólnego z rzeczywistymi kosztami ponoszonymi przez strony na rzecz pełnomocników procesowych”. W tym stanie rzeczy Trybunał stwierdził, że zaskarżone przepisy nie mogły stanowić źródła naruszenia konstytucyjnych praw skarżącego. Ponadto Trybunał podkreślił, że skarżący nie uprawdopodobnił naruszenia któregokolwiek z przywołanych przez niego w złożonej skardze konstytucyjnych wzorców kontroli, w szczególności zaś nie wykazał, że zaskarżone przepisy doprowadziły do naruszenia prawa do