Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 marca 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 355/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 października 2015 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący)
wystąpił o zbadanie zgodności: po pierwsze, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony
do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym
bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U.179.1843, ze zm.; dalej: ustawa o skardze na naruszenie prawa strony albo ustawa) z art.
45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 2 Konstytucji; po drugie, art. 9 ust. 2 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony z
art. 78 oraz art. 2 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego. Postanowieniem ze stycznia 2006 r. prokurator
Prokuratury Rejonowej w T., po rozpoznaniu wniosku Komendy Miejskiej Policji w T., postanowił zatwierdzić przeprowadzone 16
stycznia 2006 r. zatrzymanie rzeczy w postaci należącej do skarżącego naczepy wraz z ładunkiem środków spożywczych. Przedmioty
zakwestionowane w toku zatrzymania (zupki błyskawiczne) zostały oddane na przechowanie skarżącemu. Przedmioty te zostały wydane
właścicielom na podstawie postanowienia o dowodach rzeczowych z lutego 2006 r. Skarżący w lutym 2006 r. wystawił fakturę VAT
na kwotę 23 424 zł tytułem przechowania naczepy wraz z ładunkiem. Prokurator Prokuratury Rejonowej zwrócił fakturę, wskazując,
że brak jest jakichkolwiek podstaw, by skarżący żądał od prokuratury uiszczenia należności za wskazaną fakturę.
W maju 2015 r. skarżący wystąpił ze skargą o stwierdzenie przewlekłości postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową
w T., wnosząc o stwierdzenie zaistnienia nieuzasadnionej zwłoki oraz o zasądzenie kwoty 20 000 zł tytułem odszkodowania. Wskazał
w piśmie, że mimo „upływu blisko 10 lat od wydania rzeczy na przechowywanie organa ścigania nie poinformowały strony o orzeczeniu
w zakresie kosztów przechowywania rzeczy”.
Sąd Okręgowy w K. w postanowieniu z lipca 2015 r. pozostawił skargę – na podstawie art. 430 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997