Postanowienie TK z dnia 24 lutego 2016, sygn. Ts 356/15

W skardze konstytucyjnej z 2 listopada 2015 r. (data nadania) Sp. z o.o. (dalej: skarżąca, spółka) zakwestionowała zgodność art. 11 ust. 2 pkt 5 zdanie drugie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2013 r. poz. 947, ze zm.; dalej: u.z.z.) z art. 2 Konstytucji. Zdaniem skarżącej przepis ten narusza zasady określoności prawa, ochrony zaufania obywatela do państwa i tworzonego przez nie prawa oraz przyzwoitej legislacji, gdyż pozwala nałożyć na skarżącą obowiązek w praktyce niewykonalny, a ponadto zawiera pojęcia niejasne i nieprecyzyjne, podlegające swobodnej interpretacji organu administracyjnego.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Po przeprowadzonej kontroli w prowadzonym przez skarżącą Niepublicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej „Semper” w R. Drugim Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. Lubelskim decyzją z listopada 2012 r. nałożył na skarżącą jako podmiot leczniczy obowiązki: opracowania analizy lokalnej sytuacji epidemiologicznej w celu optymalizacji profilaktyki i terapii antybiotykowej; opracowania procedury mycia i dezynfekcji powierzchni dotykowych; zapewnienia środków przeznaczonych do dekontaminacji dużych powierzchni przychodni; uzyskania oświadczeń pracowników o zaznajomieniu się z dokumentami zawierającymi opis sposobu postępowania w przypadku podejmowania działań zapobiegających szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych.

Nie zgodziwszy się z tą decyzją, skarżąca wniosła od niej odwołanie, które Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. oddalił w decyzji ze stycznia 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. w wyroku z maja 2013 r. oddalił skargę spółki na decyzję organu drugiej instancji, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z maja 2015 r. oddalił jej skargę kasacyjną.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Na wstępie Trybunał zauważa,