Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 czerwca 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 359/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 19 listopada 2008 r. skarżący zakwestionował art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o
komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 133, poz. 882, ze zm.; dalej: u.k.s.e.) oraz art. 15 ustawy z dnia 24 maja 2007
r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 112, poz. 769; dalej: ustawa
zmieniająca) z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 65 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Skarżący wywodzi, że konstrukcja
zaskarżonych przepisów nie wskazuje kryteriów ani dopuszczalnych granic redukcji opłaty egzekucyjnej, a w konsekwencji powoduje
pogorszenie sytuacji ekonomicznej komorników. Kwestionowane przepisy – zdaniem skarżącego – naruszają także płynącą z art.
65 wolność wykonywania zawodu, gdyż ustalenie zasady arbitralnego kształtowania opłaty egzekucyjnej przez sądy może prowadzić
do pozbawienia komornika wynagrodzenia za pracę.
Postanowieniem z 20 lipca 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W ocenie Trybunału
skarżący nie wykazał sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw. Skarga nie mogła zostać merytorycznie rozpoznana
także dlatego, że w części miała charakter oczywiście bezzasadny (z uwagi na niewłaściwe powołanie wzorców kontrolnych). Trybunał
Konstytucyjny przypomniał również, że rozpoznanie zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa własności z uwagi na naruszenie
zasady przyzwoitej legislacji jest zbędne, ponieważ zaskarżony art. 49 ust. 2 u.k.s.e. był przedmiotem rozpoznania Trybunału.
W wyroku TK z 8 maja 2006 r., P 18/05 (OTK ZU nr 5/A/2006, poz. 53) orzeczono, że art. 49 ust. 2 u.k.s.e. jest zgodny z art.
2 Konstytucji.
Pełnomocnik skarżącego wniósł na powyższe postanowienie zażalenie. We wniesionym środku odwoławczym podniesiono, że: (1) Trybunał
Konstytucyjny naruszył art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o