Postanowienie TK z dnia 25 kwietnia 2002, sygn. Ts 36/02

Sygnatura: Ts 36/02
Data orzeczenia: 25 kwietnia 2002
Sąd: Trybunał Konstytucyjny, Warszawa (TK)
Rodzaj: Postanowienie

Teza

Istotą problemu była odmowa organów państwa rozpatrzenia roszczeń odszkodowawczych obywatela w związku z wywłaszczeniem, a Trybunał Konstytucyjny częściowo umorzył postępowanie, uznając, że część zarzutów nie spełnia warunków formalnych skargi konstytucyjnej.

Istota

Józef Zagórski złożył skargę konstytucyjną, twierdząc, że pomimo wywłaszczenia jego nieruchomości nie otrzymał ani odszkodowania, ani nieruchomości zastępczej. Jego roszczenia były odrzucane przez sądy cywilne (Sąd Apelacyjny w Poznaniu i Sąd Najwyższy) oraz organy administracyjne (Wojewoda Poznański, Prezes Urzędu Mieszkalnictwa, Naczelny Sąd…

jeszcze 111 słów

Pełna notatka w aplikacji QuickMap

Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

postanawia: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w zakresie dotyczącym zgodności art. 417 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) oraz art. 1, art. 2, art. 392, art. 393 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) z art. 2, art. 7, art. 21, art. 31 ust. 3, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 3, art. 77 ust. 1 i 2, art. 177 oraz art. 183 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Uzasadnienie

POSTANOWIENIE
z dnia 25 kwietnia 2002 r.
Sygn. akt Ts 36/02

POSTANOWIENIE

z dnia 25 kwietnia 2002 r.

Sygn. akt Ts 36/02

Uzasadnienie:

W skardze konstytucyjnej złożonej w Trybunale Konstytucyjnym 21 marca 2002 r. zarzucono, iż art. 140 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543) jest niezgodny z art. 2, art. 7, art. 21, art. 31, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 3 oraz art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, natomiast art. 417 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) oraz art. 1, art. 2, art. 392, art. 393 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) są niezgodne z art. 2, art. 7, art. 21, art. 31 ust. 3, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 3, art. 77 ust. 1 i 2, art. 177 oraz art. 183 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Skarżący wskazał, że pomimo wywłaszczenia nieruchomości nie uzyskał przysługującego mu należnego odszkodowania, ani też nie otrzymał nieruchomości zastępczej. W związku z tym wystąpił z powództwem o zapłatę odszkodowania za okres w którym nie mógł korzystać z nieruchomości zastępczej, ani należnego za wywłaszczenie odszkodowania. Wyrokiem z 15 stycznia 1997 r. (sygn. akt I Aca 56/96) Sąd Apelacyjny w Poznaniu powództwo to odrzucił powołując się na niedopuszczalność w tym

jeszcze 542 słowa

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji QuickMap.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo