Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 stycznia 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 36/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 28 lutego 2004 r., wniesiono o stwierdzenie niezgodności art 39318 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym
do dnia 5 lutego 2005 r. i jego odpowiednika w postaci art. 3941 wskazanej ustawy w brzmieniu od 6 lutego 2005 r. z art. 2 i art. 45 w zw. z art. 78 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, iż zaskarżone przepisy formułując kategorie postanowień sądu drugiej instancji,
od których stronie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego, wprowadzają ograniczenie w postaci wyłączenia dopuszczalności
wniesienia zażalenia na postanowienie sądu rozstrzygającego co do meritum sprawę w drugiej instancji, w zakresie orzeczenia
po raz pierwszy o kosztach procesu. Przepis w takim brzmieniu jest zdaniem skarżącego niezgodny ze standardami sprawiedliwej
procedury sądowej, naruszając konstytucyjnie zagwarantowane prawo do sądu, oraz prawo do dwuinstancyjnego postępowania sądowego.
Postanowieniem z 31 maja 2005 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W szczególności
odwołując się do wcześniejszego orzecznictwa w tym zakresie wskazał, iż organy władzy publicznej oraz inne podmioty realizujące
zadania publiczne z natury rzeczy nie są adresatami uprawnień wynikających z poszczególnych wolności i praw konstytucyjnych
przypisanych podmiotom prywatnym, a tym samym nie mogą korzystać ze skargi konstytucyjnej (zob. postanowienia Trybunału Konstytucyjnego
z: 26 października 2001 r., Ts 72/01, OTK ZU nr 8/2001, poz. 298 oraz 6 lutego 2001 r. i 3 kwietnia 2001 r., Ts 148/00, OTK
ZU nr 3/2001, poz. 72 i 73). Realizacja funkcji ochronnej skargi