Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 31 marca 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 36/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 9 lutego 2010 r. skarżący zakwestionował zgodność art. 166 § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. –
Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.; dalej: p.u.s.p.) z art. 2, art. 60 w związku z art. 31
ust. 3, art. 178 ust. 1 oraz art. 182 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji; art. 167 § 1 p.u.s.p. z art. 2, art. 60 w związku
z art. 31 ust. 3, art. 77 ust. 1, art. 178 ust. 1 oraz art. 182 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji; art. 170 § 1 p.u.s.p.
z art. 2 w związku z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 60 w związku z art. 31 ust. 3, art. 77 ust. 1 oraz art. 178
ust. 1 Konstytucji.
W odniesieniu do każdego z przepisów skarżący sformułował zarzut zakresowy. I tak, art. 166 § 2 p.u.s.p. narusza Konstytucję
w zakresie, w jakim „upoważnia prezesa właściwego sądu do złożenia wniosku do rady gminy, która wybrała ławnika o jego odwołanie
bez obowiązku uprzedniego wysłuchania tegoż ławnika oraz pozyskania opinii rady ławniczej i kolegium sądu”. Zdaniem skarżącego,
niezgodność z Konstytucją odnosi się do art. 167 § 1 p.u.s.p. w zakresie, w jakim „dopuszcza się w czasie trwania kadencji
niepowoływanie ławnika do pełnienia obowiązków z chwilą złożenia wniosku o odwołanie ławnika”. Natomiast art. 170 § 1 p.u.s.p.
ma być niezgodny z Konstytucją w zakresie, w jakim „nie określa minimalnej liczby dni w ciągu roku, kiedy to ławnik musi być
wyznaczony do udziału w rozprawach”.
Dla