Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 maja 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 36/16 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 3 lutego 2016 r. (data nadania), sporządzonej przez pełnomocnika z urzędu, M.J. (dalej: skarżący)
zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 118 § 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.2014.101,
ze zm.; dalej: kpc). Zaskarżonemu przepisowi kpc skarżący zarzucił, że „w zakresie, w jakim pozbawia zamierzającego wnieść
skargę konstytucyjną prawa do jej rozpoznania przez właściwy sąd”, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 w zw.
z art. 79 ust. 1 oraz z art. 190 ust. 5 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została złożona w związku z następującą sprawą. Wyznaczony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu do sporządzenia
skargi konstytucyjnej przedłożył opinię prawną o braku podstaw do wniesienia tego środka prawnego. Uznając, że powyższa opinia
jest „innym ostatecznym rozstrzygnięciem” – w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym
(Dz.U.2016.293, ze zm.; dalej: ustawa o TK) – wydanym w jego sprawie, skarżący wystąpił o ustanowienie dla niego pełnomocnika
z urzędu do sporządzenia skargi konstytucyjnej. Postanowieniem z października 2015 r. Sąd Rejonowy w T. ustanowił dla skarżącego
pełnomocnika z urzędu do sporządzenia skargi konstytucyjnej. Pełnomocnik wyznaczony został zarządzeniem Okręgowej Rady Adwokackiej
w K. z grudnia 2015 r.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 4 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków
formalnych skargi konstytucyjnej m.in. przez doręczenie odpisu orzeczenia, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji, wydanego
w sprawie skarżącego na podstawie zaskarżonego przepisu kpc.
W piśmie z 16 marca 2016 r. pełnomocnik ponownie wskazał, że ostatecznym orzeczeniem wydanym w sprawie skarżącego jest opinia
prawna z 14 kwietnia 2014 r., doręczona skarżącemu 30 kwietnia 2014 r. Jego zdaniem zarówno sama opinia, jak