W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 21 lutego 2017 r. (data nadania) W.P. oraz M.N. (dalej: skarżący)
zakwestionowali zgodność art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2017 r. poz.
682; dalej: k.r.o.), w zakresie, w jakim „nie umożliwia zawarcia małżeństwa przez dwie osoby tej samej płci, a co najmniej
nie przewiduje jakiejkolwiek formy prawnej instytucjonalizacji związków tworzonych przez osoby tej samej płci”, z art. 47
w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 30 Konstytucji.
Skargę konstytucyjną wniesiono na podstawie następującego stanu faktycznego i prawnego. Skarżący od 13 lat żyją w bliskim
i stabilnym związku. Łączy ich głęboka więź uczuciowa, fizyczna i ekonomiczna. 4 listopada 2015 r. skarżący udali się do Urzędu
Stanu Cywilnego w celu złożenia zapewnień o nieistnieniu okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa. Pismami z grudnia
2015 r. Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w B. powiadomiła skarżących o odmowie przyjęcia oświadczenia o wstąpieniu w związek
małżeński. 23 grudnia 2015 r., skarżący wystąpili do Sądu Rejonowego w B. o rozstrzygnięcie, czy przyczyny wskazane w zawiadomieniach
uzasadniają odmowę przyjęcia przez Kierownika USC w B. oświadczeń skarżących o wstąpieniu w związek małżeński. Postanowieniem
z maja 2016 r. Sąd Rejonowy w B. stwierdził, że okoliczności przedstawione przez Kierownika USC w B. uzasadniają odmowę przyjęcia
oświadczeń od skarżących. Apelacja złożona od powyższego orzeczenia została oddalona przez Sąd Okręgowy w T. postanowieniem
z października 2016 r.
Z wydaniem wskazanych powyżej rozstrzygnięć na podstawie zaskarżonego przepisu skarżący wiążą naruszenie praw konstytucyjnych
gwarantowanych przez art. 47 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 30 Konstytucji. Naruszenie tych praw polegało
– zdaniem skarżących – na nieproporcjonalnym ograniczeniu prawa do poszanowania życia