Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 lipca 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 361/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 19 listopada 2008 r. (wniesionej do Trybunału 20 listopada 2008 r.), sporządzonej przez pełnomocnika
ustanowionego z urzędu, zakwestionowana została zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 37 ust. 3 i art. 207
ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, ze zm.). Zaskarżonym
przepisom skarżący zarzucił niezgodność z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji. Zdaniem skarżącego art.
37 ust. 3 zakwestionowanej ustawy wprowadza między innymi „niesłuszny podział wśród obywateli, dzieląc ich na tych, którzy
mogą w sposób bezprzetargowy uzyskać nieruchomość od Skarbu Państwa w drodze ustanowienia użytkowania wieczystego oraz tych,
którzy zobowiązani są do jej zakupu”. Skarżący zarzucił również, że zakwestionowane przepisy „zezwalają władzom na dowolne
ustalanie warunków umów (…), ponadto takie zapisy wprowadzają dzierżawców w błąd”.
Postanowieniem z 25 listopada 2009 r. (doręczonym 30 listopada 2009 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu
skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu stwierdził brak wskazania przez skarżącego konstytucyjnych praw podmiotowych, które
doznały uszczerbku w związku z naruszeniem art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji. Trybunał uznał również,
że skarga została wniesiona z przekroczeniem ustawowego terminu. Nadmienił, że kwestionowany przez skarżącego art. 207 zaskarżonej
ustawy był już przedmiotem oceny Trybunału.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył 7 grudnia 2009 r. pełnomocnik skarżącego. Postanowieniu zarzucił naruszenie art.
48 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej:
ustawa o TK) oraz art. 2 i art. 31 Konstytucji.