Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 1 czerwca 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 361/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 6 listopada 2015 r. (data nadania) B.M. (dalej: skarżący)
zakwestionował zgodność art. 3986 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.2014.101, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 45 ust. 1
w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,
sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz.U.1993.61.284, ze zm.). Przepis ten skarżący zakwestionował „w zakresie,
w jakim dopuszcza odrzucenie skargi kasacyjnej z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego polegającego na niewskazaniu wartości
przedmiotu zaskarżenia w sprawie, w której wartość przedmiotu zaskarżenia nie ma znaczenia dla rozpoznania i rozstrzygnięcia
skargi”.
Skarga została wniesiona w związku z następującą sprawą. Skarżący był uczestnikiem postępowania o rozgraniczenie. Złożona
przez niego skarga kasacyjna od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z lipca 2014 r. została odrzucona przez ten sąd postanowieniem
z lutego 2015 r. Sąd stwierdził bowiem, że skarżący nie usunął wszystkich braków skargi kasacyjnej, tj. nie dołączył odpowiedniej
liczby (wskazanej w wezwaniu) pism z podaniem wartości przedmiotu zaskarżenia. Skarżący wniósł w związku z tym zażalenie na postanowienie
o odrzuceniu skargi kasacyjnej, które zostało oddalone przez Sąd Najwyższy postanowieniem z czerwca 2015 r.
Skarżący wskazuje, że wskutek nadmiernego formalizmu został pozbawiony prawa do rozpoznania skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy.
W jego ocenie brak formalny, do którego uzupełnienia został wezwany, nie wpływał na możliwość rozpoznania sprawy, ponieważ
wartość przedmiotu zaskarżenia nie warunkowała w jego sprawie ani dopuszczalności skargi kasacyjnej, ani wysokości opłaty
od niej, ani wysokości kosztów zastępstwa procesowego. Podkreśla on przy tym, że ani sąd I instancji, ani sąd II instancji
na etapie rozpoznawania apelacji nie wymagały od niego podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Jego zdaniem konsekwencje
nieuzupełnienia tego braku w postaci odrzucenia skargi kasacyjnej są nieadekwatne i nieproporcjonalne