Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 lipca 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 363/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 listopada 2008 r. skarżący domagał się zbadania zgodności,
po pierwsze, art. 39815 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w
zakresie, w jakim przy ponownym rozpoznaniu sprawy stosuje się odpowiednio art. 415 k.p.c., z art. 45 ust. 1 i art. 78 w zw.
z art. 176 ust. 1 Konstytucji oraz, po drugie, samego art. 415 zdanie pierwsze k.p.c. z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 1 i art.
32 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji.
Do skargi konstytucyjnej skarżący dołączył wniosek o wydanie postanowienia tymczasowego o wstrzymaniu wykonania wyroku Sądu
Apelacyjnego we Wrocławiu z 25 września 2008 r. (sygn. akt III A Pa 24/08) z uwagi na to, że wykonanie tego orzeczenia mogłoby
spowodować duży uszczerbek majątkowy dla skarżącego, zagrażający jego bezpieczeństwu socjalnemu i jego ważnym interesom.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 16 marca 2009 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Po pierwsze,
Trybunał stwierdził, że skarżący zarzucał brak możliwości zaskarżenia orzeczenia o zwrocie spełnionego świadczenia, nie przedstawił
jednakże orzeczenia odrzucającego środek zaskarżenia skarżącego. Ponadto, Trybunał zwrócił uwagę, że ani z treści normy odsyłającej
do odpowiedniego stosowania art. 415 k.p.c., zawartej w zaskarżonym art. 39815 § 1 k.p.c., ani z samego art. 415 k.p.c. nie wynika niedopuszczalność wniesienia środka zaskarżenia na orzeczenie w przedmiocie
wniosku o zwrot spełnionego świadczenia.
Po drugie, skarżący nie wykazał naruszenia jego prawa do sądu w zakresie, w jakim zarzucił automatyzm sądowi orzekającemu
o wniosku o zwrot spełnionego świadczenia, a tym samym nie spełnił przesłanek dopuszczalności skargi zawartych w art. 79 ust.
1 Konstytucji oraz przesłanek formalnych, o których