Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 kwietnia 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 364/15 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 8 listopada 2015 r. (data nadania) K.N. (dalej: skarżący)
wystąpił o zbadanie zgodności art. 117 § 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014
r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 32 ust. 1 oraz art. 47, art. 68 ust. 3, art. 41
ust. 1 w związku z art. 87 ust. 1 Konstytucji oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej
w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.; dalej: konwencja) – w zakresie, w jakim uwzględnienie
przez sąd wniosku o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego uzależnione jest od uznania udziału pełnomocnika za potrzebny.
Zdaniem skarżącego decyzja o tym, czy strona chce wystąpić w postępowaniu osobiście, czy też chce być reprezentowana przez
profesjonalnego pełnomocnika, powinna należeć do niej, prawo do efektywnej obrony przez profesjonalnego pełnomocnika należy
bowiem do podstawowych elementów rzetelnego procesu. Tymczasem w myśl zakwestionowanej normy to sąd – w sposób całkowicie
arbitralny – decyduje o ustanowieniu adwokata lub radcy prawnego dla strony, która chcąc skorzystać z pomocy prawnej profesjonalnego
pełnomocnika, występuje ze stosownym wnioskiem. Zaskarżony przepis odbiera tym samym obywatelowi „wolę decyzyjną w zakresie
swoich praw”.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 9 grudnia 2015 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych
skargi przez: po pierwsze, dokładne określenie i uzasadnienie sposobu naruszenia konstytucyjnych praw i wolności skarżącego,
wyrażonych w art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 i art. 32 ust. 1, a także art. 47 i art. 68 ust. 3 oraz art. 41 ust. 1 w związku
z art. 87 ust. 1 Konstytucji przez zaskarżony art. 117 § 5 k.p.c.; po drugie, uzupełnienie uzasadnienia