Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 kwietnia 2000 r.
|
| Sygn. akt Ts 37/00 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Stanisława K. sporządzonej 15 lutego 2000 r. wskazano, iż Sąd Apelacyjny w K. – Wydział II Karny
(sygn. akt II Ako 129/98) postanowieniem z 24 czerwca 1999 r. oddalił wniosek skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu
Wojewódzkiego w T. z 28 kwietnia 1995 r. (sygn. akt II Ko 638/94). Skarżący zarzucił, iż wydane w jego sprawie postanowienia sądów są niezgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto
skarżący podniósł, iż treść tych rozstrzygnięć narusza ustawę z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych
wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz.U. Nr 34, poz. 149), ponieważ
uniemożliwia mu dochodzenie roszczeń wynikających z art. 1 i 2 ww. ustawy. W skardze wniesiono o przywrócenie terminu do złożenia
skargi konstytucyjnej.
Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje:
Warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej przez Trybunał Konstytucyjny jest ustalenie w toku kontroli wstępnej,
że skarga odpowiada wymogom określonym w art. 79 konstytucji oraz w art. 46-48 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Zgodnie
z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie
którego sąd