Postanowienie TK z dnia 10 września 2002, sygn. Ts 37/02

W skardze konstytucyjnej Marii i Bogdana Łukaszewskich z 25 marca 2002 r. zarzucono, iż art. 393 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 24 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 48, poz. 554) jest niezgodny z art. 45 ust. 1 oraz art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżących zaskarżony przepis w sposób nieuzasadniony komplikuje dostępność do instytucji kasacji dla stron, co narusza art. 45 ust. 1 Konstytucji. Ponadto instytucja przedsądu sprawia, iż w ramach wstępnego badania kasacji sąd musi równocześnie rozważać jej merytoryczną zasadność. Kasacja skarżących od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 25 października 2000 r. została odrzucona postanowieniem Sądu Najwyższego z 8 stycznia 2001 r.

Postanowieniem z 10 września 2002 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Podstawą odmowy był brak wskazania konstytucyjnego prawa skarżących naruszonego orzeczeniem sądu wydanym na podstawie zaskarżonego przepisu. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego art. 45 ust. 1 Konstytucji nie zawiera prawa do wniesienia kasacji. Prawo to ma charakter ustawowy i jako takie nie może stanowić podstawy skargi konstytucyjnej. Konstatacja powyższa odnosi się nie tylko do kryteriów dopuszczalności kasacji, ale