Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 3 marca 2004 r.
|
| Sygn. akt Ts 37/03 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej 4 marca 2003 r. zarzucono, że art. 393 § 1 i 2 i art. 3937 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art.
2, art. 32 ust. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78, art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarga konstytucyjna została złożona w następującym stanie faktycznym: Sąd Okręgowy w Płocku wyrokiem z 18 sierpnia 2000 r.
zasądził na rzecz skarżącej kwotę 40.270 zł tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania, rentę w wysokości 150 zł miesięcznie,
uwzględnił jej roszczenie o ustalenie. Sąd Najwyższy postanowieniem z 13 września 2002 r. odmówił przyjęcia do rozpoznania
kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, który zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Płocku w ten sposób, że powództwo w
całości oddalił.
Zdaniem skarżącej kasacja należy do „drogi sądowej”, a z ustawy wynika, że zasadą powinno być rozpoznanie jej przez Sąd Najwyższy,
wyjątkiem zaś odmowa przyjęcia kasacji do rozpoznania. Z tak określoną istotą kasacji pozostaje w sprzeczności art. 393 k.p.c.
Zaskarżony przepis umożliwia w pełni dowolne dokonywanie wyboru spraw, w których Sąd Najwyższy chce się wypowiedzieć. Postępowanie
w sprawie przyjęcia kasacji do rozpoznania, jako postępowanie incydentalne powinno być, w myśl art. 78 Konstytucji, dwuinstancyjne.
Brak możliwości zaskarżenia postanowienia odmawiającego przyjęcia kasacji do rozpoznania