Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 grudnia 2005 r.
|
| Sygn. akt Ts 37/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 5 marca 2005 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 17 § 1 pkt 2 zdanie drugie ustawy z
dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 42 ust.
2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, iż zaskarżony przepis narusza zasadę równości wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji
poprzez odmienne traktowanie osób chorych psychicznie, w stosunku do osób uznanych za zdrowe, nakazując umorzenie toczącego
się przeciwko nim postępowania karnego, co uniemożliwia wykazanie faktu, iż osoby te czynu zabronionego nie popełniły. Odmienne
traktowanie osób, które uznane zostały za niepoczytalne oznacza ograniczenie uprawnień ze względu na ich stan psychiczny i
jest niezgodne z zasadą demokratycznego państwa prawnego, wyrażoną w art. 2 Konstytucji. Zaskarżony przepis narusza zdaniem
skarżącego prawo do sądu i prawo do obrony nie dając skarżącemu możliwości wykazania niewinności.
Postanowieniem z 21 czerwca 2005 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, uznając
zarzuty skarżącego za oczywiście bezzasadne.
Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny, ustalenie popełnienia lub nie popełnienia przez oskarżonego czynu zabronionego nie jest
wbrew twierdzeniom skarżącego samoistnym i nadrzędnym celem postępowania karnego. Jest nim natomiast ustalenie winy oskarżonego
za popełniony czyn zabroniony. Niemożność przypisania sprawcy winy jest przeszkodą o charakterze bezwzględnym dla dalszego
prowadzenia postępowania karnego. Nie można bowiem orzekać o winie lub niewinności oskarżonego, który nie miał świadomości
znaczenia dokonanego czynu. Skoro więc postępowanie karne wszczęte zostało w celu wykrycia i pociągnięcia do odpowiedzialności
sprawcy przestępstwa, zaś w trakcie postępowania wykazane zostało,