Postanowienie TK z dnia 13 kwietnia 2010, sygn. Ts 37/08

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 stycznia 2008 r. skarżąca zarzuciła niezgodność art. 4245 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 45, art. 175 ust. 1 i art. 177 Konstytucji. W myśl zaskarżonego przepisu, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

Skarżąca wskazuje, że naruszenie jej konstytucyjnych praw i wolności polega na przyjęciu, że art. 4245 § 1 pkt 2 i 3 nie są tożsame co do określenia przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne oraz uznaniu przez Sąd Najwyższy, że wskazane w uzasadnieniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sformułowania nie stanowią wystarczającego wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Podnosi przy tym, że żaden przepis k.p.c. nie reguluje, w jakiej części skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powyższe wskazanie powinno być zamieszczone. W ocenie skarżącej wprowadzenie wymogu formalnego, polegającego na wskazaniu przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, stanowi dodatkową i zbędną przesłankę rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Regulacja ta – jak argumentuje skarżąca – jest zbędna, ponieważ art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga, aby skarga zawierała przytoczenie podstaw oraz ich uzasadnienie, a art. 4244 k.p.c. wskazuje, że skargę można oprzeć jedynie na naruszeniu prawa materialnego lub przepisów postępowania, które spowodowały niezgodność orzeczenia z prawem, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda. Wskazanie podstaw skargi – jej zdaniem – wymaga więc podania konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, który zdaniem skarżącego został naruszony. Żądanie, aby skarżący dwukrotnie wskazywał w skardze przepisy, z którymi