Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 września 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 37/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 5 lutego 2010 r. Władysław Ż. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, zarzucił,
że art. 3941 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w
zakresie, w jakim ogranicza prawo zaskarżenia postanowienia sądu drugiej instancji, wydanego po raz pierwszy przez tenże sąd,
oddalającego wniosek o wyłączenie sędziów, jest niezgodny z art. 78 w związku z art. 45 ust. 1 oraz 176 ust. Konstytucji.
W ocenie skarżącego brak możliwości zaskarżenia postanowienia sądu drugiej instancji, wydanego po raz pierwszy przez tenże
sąd, oddalającego wniosek o wyłączenie sędziów, narusza jego prawa wskazane w petitum skargi konstytucyjnej.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. W toku postępowania przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie
skarżący złożył wniosek do protokołu o wyłączenie wszystkich sędziów tegoż sądu. Z uwagi na brak wyraźnego wskazania z imienia
i nazwiska, których sędziów wyłączenie ma dotyczyć, skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku. Skarżący
nie uzupełnił braku w terminie przewidzianym ustawą, wobec czego Sąd Apelacyjny wniosek odrzucił. W wyniku ponownego wniosku
złożonego na piśmie Sąd Apelacyjny w Warszawie – I Wydział Cywilny postanowieniem z 14 września 2009 r. (sygn. akt I ACa 418/08)
umorzył postępowanie o wyłączenie jednego z sędziów, w pozostałym zakresie wniosek oddalił. Powyższe rozstrzygniecie zostało
doręczone skarżącemu 23 września 2009 r. W dniu 28 września 2009 r. skarżący wystąpił do Sądu