Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 2 września 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 37/18 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 1 marca 2018 r. (data nadania) B.C. i J.C. (dalej: skarżący)
wystąpili o zbadanie zgodności art. 11 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo bankowe oraz
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1854) z art. 32 ust. 1 i art. 190 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji
o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami
nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61 poz. 284, ze zm.; dalej: Konwencja).
2. Postanowieniem z 10 grudnia 2018 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu z uwagi
na niepowołanie przez skarżących właściwych wzorców kontroli konstytucyjności. Trybunał wyjaśnił w zaskarżonym orzeczeniu,
że ani wskazane w skardze przepisy Konstytucji (art. 32 ust. 1 i art. 190), ani przepisy Konwencji nie mogą być wzorcami kontroli
w rozpatrywanej sprawie.
3. W zażaleniu skarżący zarzucili Trybunałowi naruszenie art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy
z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072,