Postanowienie TK z dnia 26 lutego 2020, sygn. Ts 37/19

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 26 lutego 2019 r. (data nadania), J.J. (dalej: skarżący), reprezentowany przez radcę prawnego, wystąpił z żądaniem na tle następującego stanu faktycznego.

Postanowieniem Sądu Apelacyjnego w W. z 15 grudnia 2017 r. (sygn. akt […]) utrzymano w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w L. z 17 sierpnia 2017 r. (sygn. akt […]), którym przyjęto do wykonania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej karę łączną 14 lat pozbawienia wolności, prawomocnie orzeczoną wobec skarżącego przez sąd brytyjski. Postanowieniem Sądu Najwyższego z 30 stycznia 2019 r. (sygn. akt […]) oddalono wniosek skarżącego o wznowienie postępowania, zakończonego wydaniem prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego.

Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 16 października 2019 r., skarżący – na podstawie art. 61 ust. 3 u.o.t.p. TK – został wezwany – pod rygorem odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu (art. 61 ust. 4 pkt 2 u.ot.p. TK) – do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez:

1)