Postanowienie TK z dnia 25 lutego 2016, sygn. Ts 371/15

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 13 listopada 2015 r. (data nadania) MKS Sp. z o.o. (dalej: skarżąca lub pozwana) wystąpiła o stwierdzenie, że art. 3942 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.2014.101, ze zm.; dalej: kpc) w zakresie, „w jakim nie daje podstaw do zaskarżenia postanowienia sądu drugiej instancji w przedmiocie sprostowania niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek na mocy przepisu art. 350 kpc”, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3, w związku z art. 8 i w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji.

Pełnomocnik skarżącej wniósł natomiast „o zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącej, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, wskazując, iż koszty te nie zostały opłacone”.

Skarga konstytucyjna została złożona w związku z następującą sprawą. Postanowieniem z marca 2013 r. Sąd Rejonowy w T. (dalej: Sąd Rejonowy w T.) przyznał biegłemu sądowemu wynagrodzenie w wysokości 480,18 zł za sporządzenie opinii sądowej. Na to rozstrzygnięcie skarżąca wniosła zażalenie. Po wezwaniu jej do uiszczenia opłaty od tego środka odwoławczego wystąpiła ona z wnioskiem o zwolnienie z kosztów sądowych. Postanowieniem z kwietnia 2013 r. Sąd Rejonowy w T. oddalił wniosek skarżącej. W postanowieniu z listopada 2013 r. Sąd Okręgowy w K. (dalej: Sąd Okręgowy w K.), na skutek zażalenia wniesionego przez skarżącą, „uchylił postanowienie z kwietnia 2013 r.”. Postanowieniem z listopada 2013 r. Sąd Okręgowy w K. sprostował powyższe postanowienie w ten sposób, że wyrazy „uchylić postanowienie z kwietnia 2013 r.” zastąpił wyrazami „oddalić zażalenie”. Postanowienie Sądu Okręgowego w K. z listopada 2013 r., wskazane przez skarżącą jako ostateczne orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, zostało jej – wraz z uzasadnieniem – doręczone 13 grudnia 2013 r.

W związku z tym orzeczeniem skarżąca 19 grudnia