Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 1 czerwca 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 376/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 19 listopada 2015 r. (data nadania) K.S. (dalej: skarżący)
wystąpił o stwierdzenie, że art. 425 § 1 w zw. z art. 429 § 1 w zw. z art. 430 § 1 w zw. z art. 100 § 4 w zw. z art. 140 oraz
w zw. z art. 17 § 1 pkt 1 i 7 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U.89.555, ze zm.; dalej: kpk)
w zakresie, w jakim przepisy te przewidują, że „niedopuszczalne z mocy ustawy jest rozpoznanie zażalenia wniesionego w terminie
ustawowym przez oskarżonego na postanowienie sądu pierwszej instancji w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztowania,
które uprawomocniło się na skutek rozpoznania zażalenia obrońcy”, jest niezgodny z art. 42 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3,
art. 45 ust. 1 w zw. z art. 176 ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została złożona w związku z następującą sprawą. Sąd Rejonowy w K. postanowieniem z czerwca 2015 r. przedłużył
okres tymczasowego aresztowania skarżącego. Postanowienie to zostało zaskarżone przez obrońcę skarżącego zażaleniem z czerwca
2015 r. Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z czerwca 2015 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Na postanowienie z czerwca
2015 r. zażalenie w czerwcu 2015 r. wniósł także skarżący. Postanowieniem z lipca 2015 r. Sąd Okręgowy w K. pozostawił zażalenie
skarżącego bez rozpoznania, uznając je za niedopuszczalne z mocy ustawy. Postanowieniem z sierpnia 2015 r. Sąd Okręgowy w K.
utrzymał to postanowienie w mocy.
Zdaniem skarżącego, przepisy przewidujące rozpoznanie jako środka zaskarżenia tylko zażalenia obrońcy istotnie ograniczają
jego prawo do obrony. Zgodnie z przynależnym każdemu prawem do obrony – jak twierdzi – prawo do wniesienia środków zaskarżenia
przysługuje zarówno obrońcy, jak i oskarżonemu. W jego ocenie powyższe ograniczenie jest także niezgodne z zasadą tzw. sprawiedliwości
proceduralnej, która należy do istoty wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji