Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 marca 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 377/15 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej, sporządzonej przez adwokata ustanowionego pełnomocnikiem z urzędu oraz wniesionej do Trybunału
Konstytucyjnego 18 listopada 2015 r. (data nadania), M.J. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność: (1) art. 767 § 4 w związku
z art. 394 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.2014.101, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art.
2 i art. 176 ust. 1 Konstytucji; (2) art. 357 § 2 k.p.c. z art. 2 oraz art. 45 ust. 1 i 2 Konstytucji.
2. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
2.1. Postanowieniem z lipca 2013 r. Sąd Okręgowy w K., w sprawie z powództwa małżonki skarżącego przeciwko niemu o rozwód,
udzielił zabezpieczenia roszczenia o przyczynienie się do zaspokajania potrzeb rodziny i zobowiązał skarżącego – na czas trwania
procesu o rozwód – do łożenia kwoty 2000,00 zł miesięcznie.
2.2. W związku z niewykonaniem postanowienia sądu Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w K., na wniosek powódki, wszczął
wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne i w grudniu 2013 r. dokonał zajęcia wierzytelności z wynagrodzenia za pracę skarżącego.
Na czynności komornika skarżący wniósł do Sądu Rejonowego w K. skargę, którą zarządzeniem sędziego tego sądu ze stycznia 2014
r. przekazano do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w T., jako właściwemu z uwagi na miejsce zamieszkania skarżącego, będącego
dłużnikiem (art. 767 § 1 zdanie trzecie i czwarte k.p.c.).
Postanowieniem z czerwca 2014 r. Sąd Rejonowy w T. oddalił skargę. Odpis tego orzeczenia został skarżącemu doręczony 26 września
2014 r.
2.5. W dniu 3 października 2014 r. skarżący złożył wniosek o sporządzenie pisemnego uzasadnienia postanowienia z czerwca 2014
r., który został oddalony postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z października 2014 r. W uzasadnieniu sąd ten wskazał, że na postanowienie
w przedmiocie skargi na czynność komornika w postaci zajęcia wierzytelności z wynagrodzenia za pracę Kodeks postępowania cywilnego
nie przewiduje zażalenia, a zatem orzeczenie takie – w myśl art. 357