Postanowienie TK z dnia 08 czerwca 2010, sygn. Ts 38/09

W skardze konstytucyjnej z 12 lutego 2009 r. skarżący zarzucił niezgodność art. 429 § 1 i art. 545 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 32 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Skarżący zarzucił, że wskutek zaniedbania przez Sąd Rejonowy w Tczewie zawiadomienia go o terminie posiedzenia został pozbawiony możliwości złożenia oświadczenia o zamiarze udziału w postępowaniu w charakterze oskarżyciela posiłkowego. W piśmie uzupełniającym braki skargi konstytucyjnej skarżący wskazał ponadto, że zaskarżone przepisy uniemożliwiły uznanie skarżącego za stronę postępowania karnego przed sądem, a tym samym zamknęły mu drogę do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Wskutek odmowy przyjęcia wniosku skarżący pozbawiony został możliwości jawnego i sprawiedliwego rozpoznania sprawy przez sąd, zgodnie z art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Postanowieniem z 8 czerwca 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Wskazał w nim, że niedopuszczalność nadania biegu skardze konstytucyjnej wynika z faktu, iż zaskarżone przepisy nie wiążą się z treścią zarzutów podnoszonych przez skarżącego. Przepisy te bowiem określają jedynie zakres obowiązków prezesa sądu dokonującego kontroli formalnej wniesionego wniosku o wznowienie postępowania, nakazując mu odmowę przyjęcia środka odwoławczego, jeżeli wniesiony został po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalny z mocy ustawy. Treść wskazanych przepisów reguluje zatem jedynie postępowanie sądu w razie stwierdzenia, że w sprawie występuje osoba nieuprawniona, zaś o tym, które podmioty posiadają uprawnienie do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, przesądzają przepisy art. 542 § 1 i 2 k.p.k. Zatem to treść wskazanych przepisów przesądza o tym, że skarżący nie posiadał uprawnienia