Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 grudnia 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 38/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 16 lutego 2012 r. (data nadania) Jan K. (dalej: skarżący) wniósł o zbadanie zgodności ustawy z
dnia 12 maja 2011 r. (w skardze błędnie: 2001 r.) o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. Nr 126, poz. 714, ze zm.; dalej: ustawa
o KRS z 2011 r.) z art. 2, art. 32 ust. 2, art. 60 oraz art. 65 Konstytucji w zakresie „pominięcia ustawodawczego lub zaniechania
legislacyjnego dotyczącego możliwości powrotu na stanowisko sędziowskie osoby, która z tego stanowiska została zwolniona z
przyczyn politycznych i legitymuje się stosownymi materiałami (…), które to pominięcie (czy też zaniechanie) wiąże się z brakiem
jakiejkolwiek kontynuacji uregulowania z art. 13 ustawy z dnia 20 grudnia 1989 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. Nr
73, poz. 435, ze zm.), pozwalającego na taki powrót na stanowisko sędziowskie”.
Postanowieniem z 10 października 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z powodu
uchybień formalnych wniesionego środka. W pierwszej kolejności Trybunał wskazał, że skarżący, kwestionując brak w ustawie
o KRS z 2011 r. regulacji umożliwiającej przywrócenie na stanowisko sędziego osoby pozbawionej tego stanowiska z przyczyn
politycznych, uczynił przedmiotem skargi sytuację zaniechania ustawodawczego, co wyklucza możliwość rozpoznania sprawy. Kognicja
TK nie obejmuje bowiem, jak wynika z art. 188 pkt 1-3 Konstytucji, badania oraz stwierdzenia naruszenia ustawy zasadniczej
przez brak regulacji będący zaniechaniem ustawodawczym.
Niezależnie od powyżej przesłanki przesądzającej o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, Trybunał wskazał
również na pozostałe uchybienia formalne. Skarga nie spełniała wymogu wynikającego z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1
sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), skarżący nie określił bowiem
sposobu naruszenia konstytucyjnych praw i wolności ani