Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 12 lipca 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 38/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 16 lutego 2016 r. (data nadania) M.K. (dalej: skarżąca) kwestionuje
zgodność art. 401, art. 4011, art. 403, art. 407 i art. 408 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.2014.101, ze zm.;
dalej: kpc) z art. 7, art. 31 ust. 3, art. 42 ust. 1, art. 45 ust.1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu prawnego. Orzeczeniem z listopada 2008 r. komisja dyscyplinarna
uznała skarżącą za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i wymierzyła jej karę skreślenia z wykazu asesorów komorniczych.
Jej odwołanie złożone od powyższego orzeczenia zostało oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z października 2009 r. Ponieważ
zarzucone skarżącej czyny miały miejsce – jak podnosi skarżąca – przed wejściem w życie przepisów o odpowiedzialności dyscyplinarnej
asesorów komorniczych, stanowiło to asumpt dla niej do wystąpienia z wnioskiem do Sądu Apelacyjnego w G. (dalej: Sąd Apelacyjny
w G.) o podjęcie z urzędu działań, mających na celu usunięcie uchybień powstałych wskutek rażących naruszeń prawa, w postaci
uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego i uniewinnienia jej od zarzucanych czynów. Sąd Apelacyjny w G. przekazał sprawę do rozpoznania
Sądowi Okręgowemu w W. (dalej: Sąd Okręgowy w W.). Postanowieniem z listopada 2014 r. Sąd Okręgowy w W. odrzucił skargę. Podstawą
jej odrzucenia było przekroczenie terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania, jak też wniesienie jej bez wskazania
podstaw wznowienia opisanych w art. 401, art. 4011 i art. 403 kpc. Zażalenie złożone na powyższe orzeczenie zostało odrzucone przez Sąd Apelacyjny w W. (dalej: Sąd Apelacyjny
w W.) jako niedopuszczalne postanowieniem z października 2015 r.
Z wydaniem wskazanych rozstrzygnięć skarżąca wiąże naruszenie prawa do sądu (art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji).
Według niej kwestionowane przepisy zamknęły jej ostatecznie drogę do wznowienia postępowania dyscyplinarnego w zakresie