Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 31 marca 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 382/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 listopada 2015 r. G. i R. H. (dalej: skarżący, podatnicy)
zakwestionowali zgodność art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach
i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613, ze zm.; dalej: ustawa podatkowa) w związku z art. 3 pkt 1 lit. b i
pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm.; dalej: prawo budowlane) wraz z
załącznikiem z art. 217 w związku z art. 2 i art. 84 Konstytucji.
Rozpatrywana skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z następującą sprawą. Skarżący złożyli informację w przedmiocie
łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym, podatku leśnym i podatku od nieruchomości za 2011 r. w części dotyczącej
opodatkowania budowli (dwóch wyciągów narciarskich) wraz z korektą informacji za 2009 i 2010 r. W ich ocenie, do podstawy
opodatkowania wyciągów narciarskich (jako innych urządzeń technicznych) należało wliczyć jedynie wartość tych ich elementów,
które są w sposób trwały (tzn. nierozerwalny) związane z ich konstrukcją i fundamentami.
W toku wszczętego postępowania podatkowego organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że doszło do zaniżenia przez podatników
podstawy opodatkowania (wartości) wyciągów narciarskich (tj. budowli), którą jego zdaniem należało obliczyć z uwzględnieniem
wartości całego wyciągu, tj. łącznej wartości fundamentów wraz z częścią budowlaną wyciągu, a także urządzeń technicznych
(decyzja Burmistrza Miasta D. z marca 2011 r.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu
pierwszej instancji (decyzja z lutego 2012 r.). Wyrokiem z lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę
złożoną przez podatników. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zaś wniesioną przez nich skargę kasacyjną jako niezawierającą
usprawiedliwionych podstaw (wyrok z czerwca 2015 r.).
W przekonaniu skarżących kwestionowane