Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 maja 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 386/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej skarżący zarzucił, że art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule
naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595, ze zm.) jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego przepis ten pomija określenie statusu i uprawnień recenzentów. Recenzenci powinni mieć status biegłych,
do których stosuje się przepisy dotyczące przesłuchania świadków, w szczególności zastosowanie powinny mieć art. 84 § 1 i
2 kodeksu postępowania administracyjnego. Brak takiego statusu narusza prawo skarżącego do równego traktowania. Brak precyzyjnego
określenia statusu biegłego w postępowaniu o nadanie tytułu profesora skutkuje też, w ocenie skarżącego, iluzoryczną kontrolą
sądów administracyjnych nad tym postępowaniem. Skarżący zarzucił ponadto brak merytorycznej kontroli sądów nad decyzjami Centralnej
Komisji ds. Stopni i Tytułów podejmowanymi bez uzasadnienia na posiedzeniu niejawnym. Skarżący sformułował też szereg zarzutów
dotyczących stosowania prawa względem postępowania Centralnej Komisji oraz postępowania sądów administracyjnych.
Skarga konstytucyjna została złożona w oparciu o następujący stan faktyczny. Wyrokiem z 11 lipca 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny
oddalił skargę kasacyjną skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2007 r. w sprawie skargi na
decyzję Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów z 11 kwietnia 2007 r. w przedmiocie odmowy przedstawienia do tytułu profesora.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Skarga konstytucyjna nie spełnia wymogów dopuszczalności skargi, o których mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 47
ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.). W myśl tych przepisów wymogami,
od których uzależnione jest merytoryczne rozpoznanie skargi konstytucyjnej, są m.in. wskazanie praw konstytucyjnych, określenie
sposobu ich naruszenia przez uprawdopodobnienie, że źródłem tego naruszenia jest zaskarżony akt normatywny.