Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 maja 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 387/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 4 grudnia 2008 r. pełnomocnik skarżącej zarzucił art. 45 §
1 w zw. z art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.) sprzeczność z art.
64 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji, zaś art. 45 § 1 w zw. z art. 264 § 1 k.p. sprzeczność z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona na podstawie następującego stanu faktycznego i prawnego. Pracodawca wypowiedział skarżącej
umowę o pracę, w czego konsekwencji skierowała ona sprawę do komisji pojednawczej, a później na drogę sądową, żądając przywrócenia
do pracy. W trakcie postępowania sądowego pracodawca zawarł ze skarżącą umowę o pracę na czas określony (10 miesięcy) na ½
etatu, ale pod warunkiem wycofania pozwu, co też skarżąca uczyniła. Po wygaśnięciu tej umowy pracodawca zawarł ze skarżącą
jeszcze dwie umowy o pracę na czas określony, na łączny okres 12 miesięcy, krótszy jednak niż na obiecany jej okres konieczny
do uzyskania prawa do pełnej emerytury. W związku z powyższym skarżąca wniosła ponownie pozew do sądu pracy, żądając m.in.
odszkodowania związanego z niezgodnym z prawem rozwiązaniem umowy o pracę.
Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia, Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 7 lutego 2008 r. (sygn.
akt IV2 P 776/06) oddalono powództwo skarżącej, wskazując w uzasadnieniu na wniesienie odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę z
przekroczeniem 7-dniowego terminu o blisko 3 lata. Sąd zwrócił uwagę, że w takiej sytuacji tylko szczególnie