Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 grudnia 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 388/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 5 grudnia 2008 r. skarżący zakwestionował zgodność art. 163 § 1 w związku z art. 194 § 1 oraz art.
101 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.
1270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) z art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 51 ust. 4 Konstytucji.
W opinii skarżącego z art. 163 § 1 w związku z art. 194 § 1 p.p.s.a. wynika norma, która zwalnia sąd z obowiązku sporządzenia
pisemnego uzasadnienia ogłoszonego na rozprawie postanowienia o odmowie uzupełnienia orzeczenia kończącego postępowanie sądowe.
Przepisy te ograniczają – zdaniem skarżącego – prawa strony do wglądu w motywy działania sądu. Z kolei pod adresem art. 101
§ 1 pkt 2 p.p.s.a. skarżący formułuje zarzut naruszenia prawa do sprostowania informacji, albowiem przepis ten uniemożliwia
stronie żądanie uzupełnienia protokołu rozprawy o treść ustnego uzasadnienia orzeczenia niepodlegającego bezpośredniemu zaskarżeniu.
Postanowieniem z 17 września 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W ocenie
Trybunału niedopuszczalność rozpoznania skargi wynikała z nieprawidłowego wykonania obowiązku wskazania sposobu naruszenia
konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego. Podstawą odmowy merytorycznego rozpoznania skargi była ponadto oczywista bezzasadność
sformułowanych w niej zarzutów.
Pełnomocnik skarżącego wniósł na powyższe postanowienie zażalenie, w którym wskazał, że Trybunał Konstytucyjny dokonał niewłaściwych
ustaleń faktycznych, uznając, że przedmiotem skargi konstytucyjnej są przepisy blokujące prawną możliwość uzupełnienia uzasadnienia
wyroku, podczas gdy w skardze skarżący kwestionował „brak prawnej możliwości utrwalenia motywów odmowy uzupełnienia wyroku”.