Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 kwietnia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 388/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 8 grudnia 2015 r. (data nadania) Sp. z o.o. z siedzibą w
K. i A.Z. (dalej: skarżący) zakwestionowali zgodność art. 493 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania
cywilnego (Dz.U.2014.poz.101, ze zm.; dalej: kpc) z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji. Przepis ten skarżący
zaskarżyli „w zakresie, w jakim wprowadzając do procedury cywilnej tzw. prekluzję sądową, stanowi podstawę do pominięcia przez
sąd orzekający w sprawie – niezgłoszonych w zarzutach od nakazu zapłaty – wniosków dowodowych”.
Skarga została wniesiona w związku z następującą sprawą. Sąd Okręgowy w K. (dalej: Sąd Okręgowy w K.) we wrześniu 2011 r.
wydał nakaz zapłaty w stosunku do skarżących. Wyrokiem z września 2013 r. nakaz został utrzymany w mocy. Skarżący wnieśli
apelację od tego wyroku. Została ona oddalona przez Sąd Apelacyjny w K. wyrokiem z marca 2014 r. Od tego wyroku skarżący wnieśli
skargę kasacyjną, którą Sąd Najwyższy oddalił wyrokiem z maja 2015 r. Sąd Najwyższy uznał, że zarzuty dotyczące oddalenia
wniosku dowodowego skarżących choć były uzasadnione, to nie były skuteczne, ponieważ mimo błędnego uzasadnienia, stanowisko
sądów niższych instancji odpowiada prawu. Jak stwierdził Sąd Najwyższy, oddalenie wniosku o przesłuchanie świadka należało
uznać za zasadne z innych przyczyn niż wskazały sądy niższych instancji. Zdaniem SN dowód ten został zgłoszony po terminie
do wniesienia zarzutów od nakazu zapłaty, a zatem w świetle art. 493 § 1 kpc był spóźniony.
Skarżący wskazują, że orzeczeniem, z którym wiążą naruszenie swoich konstytucyjnych wolności lub praw, jest wyrok Sądu Najwyższego
z maja 2015 r. Trzymiesięczny termin do wniesienia skargi konstytucyjnej należało zatem liczyć od doręczenia im tego wyroku
– dopiero bowiem Sąd Najwyższy zastosował kwestionowany art. 493 § 1 kpc. Przepis ten stał