Postanowienie TK z dnia 01 czerwca 2016, sygn. Ts 389/15

W skardze konstytucyjnej z 10 grudnia 2015 r. skarżący M.Z., wskazując na naruszenie art. 19 i art. 45 ust. 1 Konstytucji, wniósł o wydanie przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia potwierdzającego, że skarżący posiadał „cywilne prawo jazdy”.

Skarżący w uzasadnieniu skargi obszernie opisał okoliczności sprawy, w związku z którą wystąpił z tym środkiem ochrony wolności i praw. Dołączył także do skargi szereg orzeczeń (decyzji i wyroków sądowych) wydanych w latach 2004-2015, których przedmiotem były – ponawiane wielokrotnie wnioski skarżącego o wydanie prawa jazdy. Ostatnim orzeczeniem wydanym w sprawie skarżącego było postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego ze stycznia 2015 r., którym sąd odrzucił skargę kasacyjną wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. ze stycznia 2013 r. Orzeczeniem tym sąd I instancji oddalił skargę wniesioną przez skarżącego od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. dotyczącą odmowy wznowienia postępowania w sprawie wydania skarżącemu prawy jazdy. Wyjaśniając szczegółowo swoje zarzuty, skarżący stwierdził na wstępie, że ma świadomość wniesienia skargi z przekroczeniem ustawowego terminu do korzystania z tego środka ochrony wolności i praw. Przekroczenie terminu usprawiedliwił przedłużającym